நேர்காணல் சந்திப்பு:  தமிழ்மகன், வெய்யில் படங்கள்: மீ.நிவேதன்

தன்னம்பிக்கை மிளிரும் குரல், இளைஞனென்று தன்னை முழுமையாக நம்பும் உடல்மொழி, நேர்த்தியான உடை, தெளிவான உரையாடல்...உற்சாகமாக இருக்கிறார் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன்.

ஒரு பேச்சுலர் அறைக்கே உரித்தான சகல அம்சங்களோடும் இருந்தது, திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷன் அறை. புத்தகங்களுக்குப் போக மீதமிருக்கும் இடத்தில் அமர்ந்திருக் கிறார். மாலை வெயில் இறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. தெருவில் ஒரு பெண் ஏதோவொன்றை விற்க கூவிக் கொண்டு போகும் சத்தம்... சற்று காது கொடுத்துவிட்டு,  ஒரு புன்னகையுடன் தயாராகிறார்.

"ஒரு நூற்றாண்டை முழுமைசெய்திருக்கும் தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியத்தின் பயணத்தை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?’’

``தமிழ்ச் சிறுகதைகள் பாரதியில் இருந்துதான் தொடங்குகின்றன என்பது என் கருத்து. வ.வே.சு அய்யர்கூட அதே காலகட்டத்தில் சிறுகதைகள் எழுதினார் என்றாலும், சிறுகதை என்று சொல்ல முடிகிற தகுதி, பாரதியின் கதைகளுக்குத்தான் உண்டு. பின்னாட்களில் வ.வே.சு அய்யரின் ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ தாகூர் கதையின் தழுவல் என்று நிரூபிக்கப்பட்டது. இலக்கிய வடிவங்களிலேயே மிகச் சவாலானது, சிறுகதை வடிவம்தான். சிறுகதை என்கிற வடிவம் எழுதவும் சரி; வாசிக்கவும் சரி; எனக்குப் பிடித்தமானதாக இருக்கிறது. பாரதி தொட்டு இன்று வரைக்குமான சிறுகதைகளின் இந்தப் பயணம் மிகவும் சிறப்பானதாகவே இருந்திருக்கிறது. தமிழ் இலக்கியம், உலக இலக்கியத்துக்கு வழங்கியிருக்கும் சிறந்த பங்களிப்பு என்று நமது சிறுகதைகளைச் சொல்ல முடியும். சுந்தர ராமசாமி சொல்வதுபோல நோபல் பரிசு பெற்ற பல எழுத்தாளுமைகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளும் வகையில் தமிழில் சிறுகதைகள் எழுதப்பட்டிருக் கின்றன. ஆனால், உலக மொழிகளில் இருந்து தமிழுக்கு கதைகள் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்ட அளவுக்கு, தமிழ்ச் சிறுகதைகள் மற்ற மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்படவில்லை. இது தமிழ்ச் சிறுகதைகளுக்கு நிகழ்ந்த மிகப் பெரிய சோகம். நீண்ட காலமாகவே எனக்கு இந்த மனக்குறை உண்டு.’’

"இன்று சிறுகதை உலகம் தேக்கம் கண்டிருக்கிறதா?’’ 

``ஆமாம். இன்று சிறுகதைகளே மிகக் குறைவாகத்தான் எழுதப்படுகின்றன. நன்றாக எழுதுகிறவர்களும் தொடர்ச்சியாக எழுதுவது இல்லை. தனிப்பட்ட முறையில் நாம் யாரிடமும் சென்று, `நீங்கள் ஏன் எழுதவில்லை?’ என்று கேட்க முடியாது. எழுதுவதற்கு எப்படிப் பல காரணங்கள் இருக்கின்றனவோ, அதுபோல ஒருவர் எழுதாமல் இருப்பதற்கும் காரணங்கள் இருக்கக்கூடும். 

இதற்குச் சூழல் ஒரு முக்கியக் காரணம். ஒரு வருடத்தின் இறுதியில் வணிகக் கணக்குகளை முடிப்பதைப்போல, அந்த ஆண்டில் வெளியான சிறுகதைகளைப் பற்றிய உரையாடல்களை நிகழ்த்த வேண்டும்; கருத்தரங்குகளை நடத்த வேண்டும்; அடுத்தகட்ட நகர்வுக்கான முயற்சிகளைப் பற்றியெல்லாம் விவாதிக்க வேண்டும். விமர்சனங்களும் பாராட்டுக்களும் படைப்பியக்கத்துக்கு உந்துதலைத் தருபவை. ஆரோக்கியமான சூழலை நாம்தான் உருவாக்க வேண்டும். இந்தத் தேக்கம் விரைவில் உடையும் என்று நம்புவோம். அண்மைக் காலத்தில் (2010-2015) சில அருமையான சிறுகதைகள் வெளிவந்தே இருக்கின்றன.’’

“தமிழ் இலக்கியத்தில் விமர்சனம் என்ற துறையே இன்று இல்லாமல் போய்விட்டதே?’’

"ஆமாம். இந்தத் தலைமுறையில் விமர்சகர்கள் உருவாகவே இல்லை. அப்படி விமர்சிக்கிறவர்களும் கோஷ்டி சார்ந்து விமர்சிக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பிடித்தவர்களை நன்றாக எழுதுவதாகச் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். தமிழகத்தின் அரசியலைப்போல இருக்கிறது இலக்கியத் துறையும். தத்துவம் அற்றது நம் அரசியல். அறம் குறைந்தது நம் இலக்கியத் துறை. நன்றாக எழுதுபவரை, நன்றாக எழுதுகிறார் என்று சொல்லாதவர்கள் நம் நண்பர்கள்.’’

"விடுதலை அடைந்த இந்தியாவின் முதல் தலைமுறைக் குழந்தைகளில் ஒருவர் நீங்கள். இந்திய தேசமும் நீங்களும் சமகாலத்தில் சேர்ந்து வளர்ந்தவர்கள். உங்களையும் தேசத்தையும் வளர்ச்சியில் ஒப்பிட்டுச் சொல்ல முடியுமா?’’

"இந்தியா சரியாகப் பேணி வளர்க்கப்படாத குழந்தையாக இருக்கிறது. நான் பேணி வளர்க்கப்பட்டவன். எட்டாவது வயதிலேயே நான் நூலகத்துக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். க.நா.சு., அ.கி.கோபாலன், அ.கி.ஜெயராமன், ஆர்.சண்முகசுந்தரம் போன்றோர் அப்போது ஏராளமான உலக இலக்கியங்களை மொழிபெயர்த்திருந்தார்கள். எனது 10-ம் வகுப்பை முடிப்பதற்குள் பெரும்பாலான நூல்களையும் வாசித்து முடித்துவிட்டேன். அதற்கான சூழல் எனக்கு இருந்தது. இந்தச் சூழல் இந்தியாவுக்கு இல்லை. 

இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. விவசாயம் நேரு காலத்தில் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டது. இரண்டாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தை நேரு கொண்டுவந்தபோது, `கனரகத் தொழிற்சாலைகள்தான் இந்தியாவைக் காக்கும்’ என்றார். விவசாயத்தை முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்து, தொழிற்சாலைகளுக்கான இடத்தை வகுத்துக்கொடுத்தார். இன்றுவரை விவசாயம் மீளவே இல்லை. இன்று விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் நாடாக இந்தியா மாறி நிற்கிறது. லெனினும் மா சே துங்கும் அடிப்படையில் ஒரே மார்க்ஸியத்தைத்தான் பின்பற்றினார்கள். ஆனால் மாவோ, சீனா ஒரு விவசாய நாடு என்பதைப் புரிந்துகொண்டு செயல்பட்டார். லெனினும் தன்னுடைய தேச வளர்ச்சிக்கு தொழிற்புரட்சிதான் சரியான வழி என்று நம்பினார்.  இந்தியாவுக்கு தலைமையேற்றிருந்த நேருவின் காங்கிரஸுக்கோ, இந்தத் தேசத்துக்கான தத்துவமும் நடைமுறை உண்மையும் புரியவில்லை.

ஆகவே, இந்தியாவின் வளர்ச்சி, கோளாறான வளர்ச்சிதான். அதனால்தான் இன்று மதவாதக் கருத்துக்கள் இவ்வளவு தீவிரமடைந்திருக்கின்றன. அடிப்படை மனிதன் தன்னிறைவு அடையவே இல்லை. அப்படி நடந்திருந்தால், கடவுளின் மீது இவ்வளவு வெறி வரவேண்டிய அவசியமே இல்லை. இதைத்தான் `முழுமைபெற்ற மனிதனுக்கு, கடவுள் அவசியமில்லை’ என்று மார்க்ஸ் சொல்கிறார். வறுமைதான் அவனைக் கோயிலுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. சக மனிதன் மீது நம்பிக்கை வைக்கமுடிந்தால், மதம் அவசியமின்றி போய்விடும். எளிமையாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், நான் இந்தியாவைப் போல் இல்லை.’’

"ஆரம்ப காலகட்டத்தில் நீங்கள் கவிதை எழுதினீர்கள். ஆனால், அதை ஏன் தொடரவில்லை?’’

"நான் ‘வானம்பாடி’ இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவன். `பிரபஞ்சன்’ என்ற பெயரை வானம்பாடிகள்தான் எனக்குத் தந்தார்கள்.  வானம்பாடி இயக்கம் தொடங்கப் பட்டபோது, அதில் நான் இணைந்தேன். அப்போது ஆந்திர நக்சல்பாரி கவிஞர்கள் சாதி, மத அடையாளமற்ற பெயர்களில் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதைப் போலவே நாமும் சாதி, மத அடையாளமற்ற பெயர்களில் எழுத வேண்டும் என்று வானம்பாடிகள் தீர்மானித்தார்கள். ரங்கராஜன், `அக்னிபுத்திரன்’ ஆனார்; ஜெகநாதன், `புவியரசு’, பாலசுப்ரமணியன், `சிற்பி’, முகமது மேத்தா, `மு.மேத்தா’, மீ.ராஜேந்திரன், `மீரா’ எனப் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டன.

அப்போது நான் நிறையக் கவிதைகள் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். பெரும்பாலும் அவை வேறு ஒரு கவிதையின் பாதிப்பில் நான் எழுதுபவையாக இருந்தன. கவிதைக்குத் தொண்டுசெய்வது என்பது, அதை எழுதுவதன் வாயிலாகவும் செய்யலாம்; எழுதாமல் இருப்பதன் வாயிலாகவும் செய்யலாம். ஆத்மாநாம் என் நண்பர். அவர் மூலமாகத்தான் என்னுடையவை கவிதைகள் அல்ல என்ற உண்மையைக் கற்றேன். நான் சிறுகதைகள் எழுதுவதில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினேன். பெரிய வெற்றி பெற்றுவிட்டேன் என்று சொல்வதற்கு இல்லை. என்றாலும், கவனிக்கத்தக்கக் கதைகளை நான் எழுதியிருப்பதாக நம்புகிறேன்.’’

"இன்றைய கவிதைகள்..?’’ 

"ஒரு பாமரனை, ஒன்றும் தெரியாதவனை என்னால் ஏமாற்ற முடியும். இது கவிதை என்று அவனை நம்பவைக்க முடியும். இன்றைக்கு நிறையப் பேர் அதைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் எனக்கு விருப்பம் இல்லை. ஒரு வெற்றிபெற்ற வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டு அதைப்போலவே எழுதுகிறார்கள். மனுஷ்ய புத்திரன் மாதிரி இருபது பேர் எழுதுகிறார்கள். இங்குதான் விமர்சகர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். க.நா.சு., சி.சு.செல்லப்பா மாதிரி இந்தத் தலைமுறைக்கு பத்துப் பேர் வேண்டும். எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் கறாராக விமர்சனம் செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் சூழல் சரியாக இருக்கும்.’’

"பெண்கள் உலகம் குறித்து நிறைய எழுதியவர் நீங்கள். தமிழில் பெண்ணியச் செயல்பாடுகள், இலக்கியப் பங்களிப்புகள் நம்பிக்கை தரும்படியாக இருக்கின்றனவா?’’

 ``இலக்கியம் என்று இல்லை, அனைத்து விஷயங்களிலுமே பெண்கள் தங்களது சரிபாதியான இடத்தில் தங்களை நிரப்பிக்கொள்ள வேண்டும். பெண்களின் உரையாடல், பெண்களுக்கான உரையாடல், பெண் மொழியிலான உரையாடல் 70-களுக்குப் பிறகுதான் தொடங்கியது. அதன் தொடர்ச்சியாக குட்டி ரேவதி, மாலதி மைத்ரி, சுகிர்தராணி, லீனா மணிமேகலை போன்றோரின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரு புதிய உரையாடலையே வாழ்க்கைப் பார்வை பற்றி அவர்கள் உருவாக்கினார்கள். உரைநடை எழுதுவதற்கு அரசியல் தெளிவு வேண்டும். பெண்களிடம் அது இருக்கிறது. ஆனால், அதை அவர்கள் எழுத முன்வரவில்லை. அவர்கள் உரைநடைக்கு வந்திருந்தால், உரைநடை இலக்கியம் மிகவும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். ஆண்களால் தொட முடியாத பல இடங்களை அவர்களால் தொட முடியும். கவிதையில் தொட்டிருக்கிறார்கள். சல்மாவின் `இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை’யில் பல நுட்பமான விஷயங்களை எழுதியிருக்கிறார் அல்லவா... அந்த மாதிரி நிறையக் கிடைத்திருக்கும். மனுஷி என்ற பெயரில் புதிதாக ஒருவர் கவிதைகள் எழுதுகிறார். கதையும் எழுதுகிறார். எதிர்காலத்தில் அவர் சிறப்பாக இயங்குவார்.’’ 

"உங்களது அப்பா கள்ளுக்கடை நடத்தியவர். நீங்கள் பாண்டிச்சேரிக்காரர் வேறு... இன்று குடிப்பழக்கம் தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய பிரச்னையாக மாறியிருப்பதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?’’ 

``சமூகத்தில் குடி இவ்வளவு கொண்டாடப்படக் கூடாது. மனிதன் அன்றாட அழுத்தங்களுக்குள் இருந்து தன்னை இளைப்பாற்றிக்கொள்ள இசை கேட்பதுபோல, நடனத்தைக் காண்பதுபோல மதுவைப் பாவிக்க வேண்டும். மது அருந்தக் கூடாது என்று ஒரு சமூகத்துக்கு நான் சொல்ல முடியாது. என்னுடைய வேண்டுகோள் என்னவென்றால், குடிக்கிறவர்கள் தங்களது உடலுக்கான அளவையும் பொருளாதாரத்தையும் மனதில்கொள்ள வேண்டும். குடி, ஒரு வீட்டில் மனைவியை, குழந்தையைப் பாதிப்படையச் செய்கிறது என்றால், அந்தக் குடி நியாயமற்றது. இதை உணராதவர்களைக் குடிக்க அனுமதிக்கக் கூடாது. 

மதுக்கடைகளை ஒரேயடியாக மூடுவதும் சாத்தியமற்றது. கள்ளச்சாராயம் அதிகமாகும். வார்னீஷைக் குடிப்பான். இது மேலும் சிக்கலாகும். சிகரெட்டுக்கு எதிரான பிரசாரம் இன்று சிகரெட் பழக்கத்தைக் குறைத்திருக்கிறது. அதுபோலவே, குடிக்கு எதிரான பிரசாரங்களையும் நாம் தொடங்க வேண்டும்.’’

"மதவாத வன்முறைகளுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து, இந்திய அளவில் பலரும் சாகித்ய அகாடமி விருதைத் திருப்பி அனுப்பினர். தமிழ்நாட்டில் இருந்து விருதை யாரும் திருப்பிக்கொடுக்காதது குறித்து நிறையச் சர்ச்சைகள் நடந்தன. சாகித்ய அகாடமி விருதுபெற்றவர் என்கிற முறையில் உங்களது நிலைப்பாடு என்ன?’’ 

``எனக்கு விருதைத் திருப்பிக்கொடுப்பதில் உடன்பாடு இல்லை. இத்தனை வருடங்கள் நான் எழுதியதற்காக வழங்கப்பட்ட அங்கீகாரம்தான் அந்த விருது. அதை, ஒரு சமூக இழிவைக் கண்டித்துத் திருப்பிக் கொடுக்கும் பொருளாக நான் கருதவில்லை. இப்படியான மோசமான சூழல்கள் ஏற்படும்போது நாம் எதிர்வினை செய்யத்தான் வேண்டும். இன்னும் மோசமான நிகழ்வுகள் எல்லாம்கூட நடக்கப்போகின்றன. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் தெருவில் அடித்துக்கொண்டு நிற்க வேண்டும் என்பதற்கான ஏற்பாடுகள் எல்லாம் நடைபெற்றுவருவதுபோல அரசியல் நடக்கிறது. எல்லா மாநிலங்களிலும் எல்லா மாவட்டங்களிலும் இதற்கான திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டுவருகின்றன. அடுத்த தேர்தலை நோக்கி இதை நகர்த்திக்கொண்டுபோகிறார்கள். அப்போதுதானே தேர்தலில் மதவாதிகள் வெற்றிபெற முடியும்?

மதவாதத்துக்கு எதிராக இயங்க வேண்டிய கட்டாயம் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளது. எனக்கு இந்த அகாடமி விருது பிரச்னை பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. அகாடமி விருதுபெற்ற பல படைப்புகளைப் பற்றித்தான் நமக்குத் தெரியுமே. நான் தொடர்ந்து எனக்குள்ளாகவே கேட்டுக் கொள்ளும் முக்கியக் கேள்வி ஒன்றும் இருக்கிறது. பிரபஞ்சன் விருதைத் திருப்பிக்கொடுத்தால், `அய்யோ...’ என்று கூனிக்குறுகி வெட்கப்பட இந்த நாட்டில் ஒரு தலைவன் இருக்கிறானா? அப்படி இருந்தால் சொல்லுங்கள்... நான் திருப்பிக்கொடுத்தால் யார் வருத்தப்படுவார்? அரசு வெட்கம்கொள்ளுமா? எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தாத ஒன்றுக்காக ஏன் நான் இதைச் செய்ய வேண்டும்?’’ 

"ஆனால், தொடரும் மதவாதப் பிரச்னைகளில் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பெரிய அளவில் மௌனம் சாதிக்கிறார்கள் என்று குற்றம்சாட்டப்படுகிறதே...’’

``இந்த விஷயத்துக்கு என்று இல்லை, எல்லாவற்றுக்குமே நமது எழுத்தாளர்கள் மௌனமாகத்தான் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்ட காலத்திலேயே இதுதான் நடந்தது. மனிதன் வாயில் மலம் திணித்தபோது, ஆணவக்கொலைகள் தொடர்ந்து நடக்கும்போது, தமிழ் எழுத்தாளர்கள் எதிர்வினையை யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு பொதுவான அமைப்பு இல்லை.’’

"மகாபாரதம் குறித்து தொடர்ந்து எழுதிவருகிறீர்கள். இன்றைய இளைஞர்கள் மகாபாரதத்தை வாசிக்கவேண்டியது அவசியமா... ஏன்?’’ 

"இன்றைய இளைஞன் ஒருவன் வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்கிற எல்லா சிக்கல்களையும் மகாபாரத மாந்தர்களும் எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கான தீர்வுகளை அக்காலத்துக்கு ஏற்ப கண்டடைந்து இருக்கிறார்கள்.மகாபாரதத்தில் தர்மங்களை மூன்று விதங்களாகப் பிரிக்கிறார்கள். நாம் சட்டங்களைப் பிரிப்பது போல. முதலாவது, உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்துக்குமானது. இரண்டாவது, உங்களுக்கும் அரசுக்குமானது. மூன்றாவது, நிரந்தர தர்மம். இந்த நிரந்தர தர்மம் என்பது எல்லா காலத்துக்கும் பொருந்துவதாக இருக்கிறது. சமூகத்தோடு உங்களுக்கு இருக்கும் அத்தனை உறவுகளிலும் உங்களைப் பாதிக்கும் தர்மங்களைப் பேசுகிறது. இது அறிந்து கொள்ளப்பட வேண்டியது அல்லவா?

யுத்த வெற்றிக்குப் பிறகு பாண்டவர்கள் சொர்க்கத்துக்குச் செல்கிறார்கள். செல்லும் பாதையில் திரௌபதை தவறி விழுந்து மாய்கிறாள். பதறிப்போய் பீமன், தர்மனை அழைக்கிறான். அதற்கு தர்மன், `போகட்டும்... அவள் என்னைவிட அர்ஜுனனைத்தானே அதிகம் நேசித்தாள்!’ என்று சொல்கிறான். பீமனிடம் திரௌபதை ஒருமுறை `நீ எனக்கு முதல் ஆளாக இருந்திருக்கக் கூடாதா!’ என்று நொந்துகொள்கிறாள். துயரம் என்னவென்றால், ஐந்து பேரில் யாருமே திரௌபதையை நேசிக்கவில்லை. எல்லோருமே பயன்படுத்த மட்டுமே செய்தார்கள். இந்தச் சம்பவத்தில் இருந்து ஒரு சமூகத்தையே புரிந்துகொள்ள முடியுமே. ஆணின் மனதை அறிந்துகொள்ள முடியுமே... இதுபோல நூறு விஷயங்களை.’’

"புராணப் பாத்திரங்கள் கடவுளாக மாற்றம்பெற்றிருக்கிற நமது சமூகத்தில், மதவாதப் பிரசாரம் பரவிவரும் நிலையில், இந்த மகாபாரத வாசிப்பு சிக்கலானதாக மாறாதா?’’

"உங்களது கேள்வி முக்கியமானது. நிச்சயமாக இந்த விஷயத்தில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இப்போது ராமாயணம் குறித்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். தப்பித்தவறிக்கூட மதக் கருத்துகளுக்குத் துணைசெய்யும் விதத்தில் எழுதிவிடக் கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருக்கிறேன். இன்று பகல் முழுக்க ஓர் உபந்யாசம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அதில் அயோத்தி பற்றி அவ்வளவு புகழப்படுகிறது. நான் அப்போதே அயோத்தியைக் குறித்து எழுதக் கூடாது என முடிவுசெய்துவிட்டேன். அப்படியே எழுதினாலும் அதை ஓர் இஸ்லாமியரின் பார்வையில்தான் எழுதுவேன். இங்கே பெரிய பிரச்னை என்னவென்றால், ஆன்மிகத்தையும் தத்துவத்தையும் நாம் மதம் சார்ந்த விஷயத்தோடு போட்டுக் குழப்பிவிட்டோம். நான் பக்தி பூர்வமாக மகாபாரதத்தை அணுகவில்லை. 

இந்தச் சிக்கலை நான் ஏற்கெனவே உணர்ந்திருக்கிறேன். `வானம் வசப்படும்’ நாவலில் ஒரு பாத்திரம், ஒரு கிறித்தவக் கோயிலை முன்னின்று இடிப்பதாக வரும். அந்த இடத்தில் ஓர் இந்துக் கோயில் விஸ்தரிக்கப்படும். அயோத்தி ரதயாத்திரை முடிந்து ஒரு `குரூப்’, அந்தக் கிறித்தவக் கோயிலின் முன் நின்று பிரச்னை செய்தார்கள். நாவலின் ஒரு பகுதியை ஆதார மாகவும் அவர்கள் காட்டினார்கள். ஆபத்தைப் பாருங்கள். இந்தச் சம்பவம் குறித்து அ.மார்க்ஸ், ரவிக்குமார் இருவரும் ஒரு புத்தகம் எழுதினார்கள். அதற்கு நான்தான் முன்னுரை எழுதினேன். வரலாற்றைக்கூட அது யாருக்கு உதவும் என்று பார்த்துதான் எழுத வேண்டியிருக்கிறது.’’ 

"நீங்கள் முறையாக இசை கற்றுக்கொண்டவர் அல்லவா? அந்த அனுபவம் குறித்துச் சொல்லுங்கள்...’’

``கல்லூரிக் காலத்தில் நான் வீணை கற்றுக்கொண்டேன். சிவானந்தம் என்ற குருவிடம் நானும் தஞ்சை ப்ரகாஷும் சேர்ந்து கற்றுக்கொண்டோம். பிறகு மிருதங்கம், வாய்ப்பாட்டு என இசை ஆர்வத்தோடே கழிந்தன அந்த நாட்கள். என்னளவில் இசையில் ஈடுபடும் ஒருவன் ஒருபோதும்  குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட மாட்டான். மனிதக் கறைகளைக் கழுவிவிடக்கூடியது சங்கீதம். இசையில் ஈடுபடும் ஒருவர் நிச்சயமாகப் பண்பட்டவராகவே இருப்பார் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.’’ 

"அப்படியானால் இசையைக் கற்கும் சாத்தியமுள்ள, அதை ஒருவகையில் தங்களது உடைமைபோல் ஆக்கிவிட்ட  மேல்தட்டு வர்க்க மனிதர்கள் எல்லோருமே பண்பட்டவர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியுமா?’’

``இதே கேள்வியை டி.எம்.கிருஷ்ணா எழுப்பியிருக் கிறார். `சங்கீதம் தனிப்பட்டவர்களின் சொத்தா... ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இதில் பங்கு இல்லையா என்ன?’ என்று கேட்டிருக்கிறார். அடிப்படையில் கருவி இசையாக இருக்கட்டும், சங்கீதமாக இருக்கட்டும்... எல்லாமே வெகுமக்களிடம் இருந்துதான் பிறந்திருக்கின்றன. காலப்போக்கில் அதை மேல்தட்டு மக்கள் வசப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இசை எல்லோருக்கும் பொதுவானது. சாதி, மத பேதங்களைக் கடந்து இசை ஒரு மனிதனின் உணர்வுகளை, குணநலன்களைப் பண்படுத்துவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. நாரதகான சபா கூட்டத்தில் நானும் ஒருவன்தான். நான் பண்பட்டவன் அல்ல; பண்பட முயற்சிப்பவன்.’’

"இந்த மிடுக்கான, தீர்மானமான உடைப் பழக்கத்தை எப்போதுதிருந்து, ஏன் கைக்கொண்டீர்கள்?’’

"நான் என் சிநேகிதிகளால் இயக்கப்படுபவன். அவர்கள்தான் என் உடைகளைத் தீர்மானிக்கிறார்கள். உலகத்துக்கு நாம் நம்மை எப்படி வழங்குகிறோம் என்பதன் முதல் சூத்திரமே ஆடைகள்தான். சமூகம் நம்மை அனுமானித்துக்கொள்ள நாம் வழங்கும் உதவிக் குறிப்பே ஆடை. என் வெள்ளை மீசையை டை அடித்துக்கொள்ளச் சொல்லி நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். நண்பிகள், நான் அப்படி இருப்பதில் அழகாய் இருக்கிறேன் என்கிறார்கள். நான் நண்பிகள் பக்கமே!’’

"மேன்ஷன் வாழ்வு உங்களது தனிப்பட்ட வாழ்வில், இலக்கியத்தில் என்னவாக பங்காற்றியிருக்கிறது? முழுவதுமாக இந்த மாதிரியான வாழ்வில் உடன்படுகிறீர்களா?’’

``கடந்த 36 வருடங்களாகவே நான் தனியன்தான். இன்றும் தொடர்கிறது என் மேன்ஷன் வாழ்க்கை. தனிமையை நான் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அது என்மேல் திணிக்கப்பட்டது. உறவுகளுக்குள், நட்புகளுக்குள் இருந்து, சில பொழுதுகளை, நாட்களை நான் தேர்வுசெய்து தனிமைப் படுத்திக்கொள்ளும் போது மட்டுமே தனிமை, இனிமை; அல்லாவிடில் அது துயரம். என் கதைகளை ஆய்வுசெய்த ஒரு மாணவர், என் பாத்திரங்கள் `முதல் வரியில் தெருவில் இறங்குகிறார்கள்; அலைகிறார்கள். பிறகு தன் தனிக்கூட்டுக்குள் புகுகிறார்கள்’ என்று எழுதினார். அது சரியாக இருக்கும்.

தனியாக இருப்பது பயம் தருவதாக இருக்கிறது. உறக்கம் கலைப்பதாக இருக்கிறது. நானும் நானும் மட்டுமே என் வாழ்க்கை. நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. ஆனாலும், வாழ்ந்தே தீரணும் வாழ்க்கை. கொடுத்தே தீரணும் கடன்.

உணவு விடுதிகளில், இயந்திரங்களில் உருவான சோப்பு டப்பாக்களைப்போல, பலகார, உணவுப் பட்டியல் வெறுப்பைத் தருகிறது. இட்லி, வடை, பொங்கல், பூரி, தோசை என எத்தனை ஆண்டுகள் தின்பது? அறுபது எழுபது ஆண்டுகள் காலைப் பலகாரமாக இட்லி தின்கிற இனம். மகத்தான கண்டுபிடிப்புகளை, படைப்புகளைத் தரும் சாத்தியம் குறைவு. ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்கள் பயணங்கள் மூலமே இந்தச் சோர்வை வெல்கிறார்கள்.’’

"உங்களது குடும்பம், மனைவி குறித்து நினைவுகூர விரும்பும் விஷயம்?’’

"என் மனைவி 2011-ம் ஆண்டில் காலமாகும்போது, நான் கனடாவில் இருந்தேன். குழந்தைகள் பிரான்ஸில் இருந்தார்கள். அடக்கம் செய்யவேநாங்கள் ஒன்றுசேர்ந்தோம். 72 ஆண்டுகள் நான் வாழ்ந்தமைக்குக் காரணம், என் மனைவி வாழ்ந்தார் என்பது மட்டும்தான். குடும்பம் எப்படி நடந்தது; குழந்தைகள் எப்படி வளர்ந்தார்கள் என்பதுகூட எனக்குத் தெரியாது. மிகுந்த குற்றவுணர்வில் நான் தள்ளப்பட்டுவிட்டேன்.’’

"உங்களுடைய அடுத்த படைப்பு முயற்சி..?’’

"1673-ம் ஆண்டு பொங்கல் தினத்தன்று பாண்டிச்சேரி கடற்கரையில் சுருட்டுப் புகையை ஊதியபடி பிரெஞ்சுக்காரன் நம் மண்ணில் கால் ஊன்றினான்.  1954-ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் முதல் தேதியில் அவன் இங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றான். இதற்கு இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் பிரெஞ்சு ஆட்சியின் வாயிலாக நமது தமிழ்ச் சமூகத்தில் நிகழ்ந்த சமூக, பண்பாட்டு  மாற்றங்களை நான்கு பாகங்களாக எழுத வேண்டும் என்பது எனது நீண்டகால விருப்பம். இரண்டு பாகங்களை எழுதிவிட்டேன். மீதத்தையும் இந்த ஆண்டில் எழுதி முடித்துவிட வேண்டும்.’’

"அற மதிப்பீடுகள் குறைந்துவரும் இந்தச் சூழலை எப்படி உணர்கிறீர்கள்?’’

"இன்னும் அம்மாக்கள் குழந்தைகளுக்கு அம்மாக்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். தங்கைக்காக தனது வாழ்வை அர்ப்பணிக்கிற அண்ணன்கள் இருக்கிறார்கள். குடித்துவிட்டு கழுத்தை நெரிக்கும் கணவன்களோடு மனைவிகள் இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அறம் சார்ந்த புதிய நம்பிக்கைகளை நாம்தான் விதைக்க வேண்டும். வேறு யார் செய்வார்கள்? இவ்வளவு பிரச்னைகளுக்கு மத்தியிலும் ஒரு பூ பூக்கத்தானே செய்கிறது. யுத்த பூமியான ஈழத்தில்கூட பூக்கள் பூக்கத்தானே செய்கின்றன. எல்லாம் ஒரு நம்பிக்கையில்தான். நான் நம்புகிறேன், என்றென்றும் இறுதியில் அறமே வெல்லும்!’’

நன்றி: விகடன் தடம்

Last Updated ( Tuesday, 04 October 2016 09:10 )